bir insanın dengesizlik derecesi benim için önemlidir. bu yüzden kendi çapımda dengesizlik değişkenleri ve sabitleri saptadığım olmuştur. bu saptamaları kendi başıma yürürken yapmış olmam da beni bir parça dengesiz yapabilirdi; eğer sabitleri kendime göre belirlememiş olup, kendime torpil geçmeseydim. dengesiz insanları sevmem. aslında severim ama keşke baştan sevmeseymişim gibi olurum.
yılbaşlarında istanbulda olmayı hep istedim ama hiç öyle bi mucize olmadı şimdiye kadar.
istanbuldaki bir arkadaşıma "dur orda, ben gelicem" diyemem zaten. 6-7 yıldan sonra ilk kez çam ağacını süslemekteki azmim de "hadi gel dide" mucizesini beklemektir sadece.
yoksa ben hiç sabahları pijamayla çam ağacının altına koşan o şen çocuk değildim. küçükken 65473 kere izlediğim evdetekbaşına serisinden öğrendim yılbaşı ağacı süslemeyi. o çocuğun da bi anası vardı, her izlediğimde puu diye tüküresim gelirdi.
